Yorgun Yürekler

 

İnsan en güçlü savaşı içinde verir. İçinde yaşatır, yeşertir bahçeleri, çiçekleri, içinde soldurur insanları anları.. İnsan en çok içinde yaşar.

Biraz önce ağlamamış gibi güler. Biraz önce ölmemiş gibi devam eder yaşamaya.

İnsan bir kez de ölmez. Hep bir kez ölmek ister aslında, temiz ölmek ister. Ama ölemez. Bazen bakışlarla, sözlerle, seslerle ölür. Ölüm oldukça sessizdir.

Ölüm yakıcıdır da. Birden de ölemez insan. İnce ince kan sızar önemsenmez.. yara bantıyla kapanacağı sanılan yaralar bir süre sonra kapanamayacak kadar derinleşir.

Bir yerinin acıdığının farkına o zaman varmaya başlar insan. Ama yara artık çok derindir.

İşte bu aşamada kabullenilmiş çaresizlik vardır.

Bir şey yapmalı, bir müdahale gereklidir bunu bilir insan, ama o güç artık yoktur kendisinde..

Kendi yaralarını kapatamaz olur. Önce içinde ölür insan. Sonra dışından kan sızar.

Hayatın deveranı bir yürek için sona ermiştir artık. Bir savaşçı eksilmiştir bu dünyadan.

“Bir garip öldü diyeler

Üç günden sonra duyalar..”